Denk alleen al aan de dopingregels. We vinden het heel normaal dat topsporters een dopingtest moeten ondergaan. En in dat ze daarvoor voortdurend moeten aangeven waar zij zich bevinden. Privacy ho maar.

En wat nu als je positief wordt bevonden? Het enkele feit dat in je urine doping wordt gevonden betekent dat je schuldig bent. We kennen allemaal wel het verhaal van Frank de Boer die stelde dat hij een verkeerd vitaminedrankje dronk. En al die glenbuterol in het vlees! Ik wist niet dat je niet zomaar vlees op een plaatselijke markt kon gaan kopen. Wel opvallend dat Aziatische sporters daar vaak geen enkel probleem mee hebben. Die eten vaak wat de pot schaft. Maar een dergelijk voorval kan wel je carrièrepad dwarsbomen.

Stel dat we dit zouden doen binnen andere bedrijfssectoren. Medewerkers te pas en te onpas vragen om in bijzijn van een controleur een urinesample af te staan. En dat bij een verkeerde samenstelling linea recta ontslag op staande voet volgt. Dat gaat wel ver.

Gelukkig is het in het bedrijfsleven (nog) niet zover. Wel zien we dat werkgevers steeds vaker een inbreuk maken op de privacy van de werknemer. Al was het maar doordat ICT nieuwe mogelijkheden kent (en soms ook nog onbedoeld). Het komt voor dat collega’s elkaars e-mail kunnen lezen. De grondrechten van werknemers staan onder druk. De Hoge Raad heeft in het verleden aangegeven dat er enige inbreuk op de grondrechten mogelijk is. Dit is gebeurd in het zogenoemde Hyatt-arrest.

De werknemer komt steeds meer in de positie te verkeren die vergelijkbaar is met die van topsporter. En zo wordt de lat om te presteren steeds hoger gelegd. Werken wordt steeds meer topsport. Nu nog een medaille!